Bir parça dal..

Gecenin yeli esiyor, buram buram, ay ışığıyla..
Bir yalnızlık senfonisidir, almış başını gidiyor..
Zifiri karanlıkta haykırıyor yine, içime attıklarım..
Çığlık çığlığa o ruhumu nefessiz bırakan anılar..
Bir parça dal arıyor gözlerim,
Tutunabilmek,
Bu karanlık ve dipsiz kuyudan çıkarabilmek için bedenimi..
Ama her denememde boşlukta savruluyorum daha çok..
Hayat denen sorumluluğu kaldırmak,
Aslında öyle çok zordur ki..
Kendini kandırmaya çalışırsın,
Tutundum bu sefer mutluyum dersin,
Aniden gerçekler yüzüne bir tokat gibi öyle bir çarpar ki,
İşte o an yığılır kalırsın olduğun yere..
Yüzleşmek her saniye daha fazla canını yakar olur..
Bir an karanlıkta oturursun, düşünürsün..
Sessizliğin içinde kalbinin çarptığını,
Nefes alırken çok zorlandığını hissedersin..
İşte o an bir yaş daha yaşlanırsın..
Bir çizgi daha eklenir yüzüne..
Gözlerin biraz daha derinden, kısık ve dolu dolu bakar hayata..
Kapanırsın içine..
Öyle bir kapanırsın ki,
Gün ışığına çıkabilmek için, kendin bile çok zorlanırsın..
Yinede öyle ya da böyle yaşarsın işte..
Akıp gider geceler..
Kimse duymaz çığlıklarını..
Kahrolur gidersin yalnızlığınla..
Kimisi yazar o anını,
Kimisi okur boş gözlerle,
Kimisi de kendini bulur,
Daha derinden hisseder kendi yalnızlığını..

Canberk Çetinkaya
2 Kasım 2011 – 00:53

~ tarafından Canberk Çetinkaya 02 Kas 2011.